official blog of parvaneh sajedpor

۱۳۹۲ اسفند ۱۰, شنبه

چقدر در زندگی شکرگزار هستید؟ / کشیش الناتان باغستانی /

شاید در نگاه اول شمارش برکاتی که از طرف خداوند به ما انسانها اهدا شده است به نظر کاری ناممکن باشد، اما حداقل میتوان درک کرد که این برکات بسیار پربها و باارزش هستند حتماً برای شما اتفاق افتاده

که به فردی کمکی حتی کوچک کرده اید و در ازای این عمل سر تا پا منتظر تشکر و قدردانی از آن فرد شده اید. این توقع در برابر لطفی است که شما انجام داده اید. حال سوال این است که ما در برابر اقیانوسی از برکات الهی که در کلام مقدس او به ما وعده داده شده است چقدر او را شکر میکنیم و تا چه اندازه قدر این برکات را میدانیم؟ البته که خداوند هیچ نیازی به شکر ما ندارد.گاهی آنقدر این برکات برای ما حالت عادی پیدا میکنند که فراموش میشوند و کسی به آنها بهایی نمی دهد. برای درک این موضوع کافیست چند لحظه چشمهای خود را ببندید و تصور کنید که قدرت بینایی ندارید. اکنون به دنبال راهی باشید که بتوانید این حس را به شما بازگرداند. کلام خدا میگوید که شما صاحب تمامی ثروتهای روی زمین هستید. خداوند بخواهید این قدرت را در شما ایجاد کند. چشم خود را باز کنید و اطراف را ببینید.

آیا میدانید برای اینکه حیات شما در هر لحظه ادامه داشته باشد چندین میلیارد سلول، چند صد عضو، هورمون و ژن، چندین کیلومتر رشته عصبی و عضلات مختلف باید بطور صحیح و منظم با هم کار کنند؟

ما که در ازای لطفی کوچک به دیگران انتظار تشکر و قدردانی داریم، در برابر این همه الطاف و برکات الهی چگونه برخورد میکنیم؟ آیا این برکات را در طول روز در ذهن خود مرور میکنیم؟ آیا قدر آنها را میدانیم؟ آیا شده بجای نداشته های خود که همیشه با افسوس و حسرت همراه است، از داشته هایمان یاد کنیم و شکرگزار او باشیم؟ پدری که بی منت و در هر لحظه به ما بهترین را میبخشد؟ آیا میدانید بدون او قدمی نمیتوانید بردارید، صدایی بشنوید، تصویری ببینید، کلامی بگویید یا چیزی را حس کنید؟

تصور کنید فرد متمول و ثروتمندی هستید. یکی از دوستانتان که مدتی است سراغی از شما نگرفته ناگهان آمده و با چاپلوسی و چرب زبانی با شما سخن میگوید و به یکباره چنان مهربان میشود که گویی نسبتی نزدیک با شما دارد. او از مشکلات مالی خود میگوید که اخیراً گرفتار آن شده است. درخواست پول میکند. شما سخاوتمندانه پول را پرداخت میکند و او میرود و دیگر بار سراغی از شما نمیگیرد چون دیگر نیازی به شما ندارد. پیش خود میگویید: "عجب آدمی، هر وقت کارش به من می افتد می آید، مهربان می شود، تقاضا میکند، وقتی نیازش برطرف شد دیگر سراغی نمیگیرد." در این مواقع چه حسی به او پیدا میکنید؟ در ذهنتان چه تصویری شکل میگیرد؟

آیا شما هم فقط زمانی که نیازمند و گرفتار میشوید نزد خدای خود می آورید؟ آیا فقط در این لحظات است که دعا میکنید؟ آیا وقتی در دریای طوفانی در بین امواج خروشان گیر افتاده اید از درون خود او را میخوانید و زمانی که به ساحل نجات شما را رساند همه چیز را فراموش میکنید؟ چقدر خوب است که همیشه و در همه جا برکات ارزشمند او را یاد کنیم و شکرگزار باشیم. در همه زمانها. اگر سراسر عمر خود را به شکرگزاری و خدمت به او مشغول باشیم، جبران کار عظیم مسیح نخواهد شد

نگاره: ‏چقدر در زندگی شکرگزار هستید؟ / کشیش الناتان باغستانی /

شاید در نگاه اول شمارش برکاتی که از طرف خداوند به ما انسانها اهدا شده است به نظر کاری ناممکن باشد، اما حداقل میتوان درک کرد که این برکات بسیار پربها و باارزش هستند حتماً برای شما اتفاق افتاده

که به فردی کمکی حتی کوچک کرده اید و در ازای این عمل سر تا پا منتظر تشکر و قدردانی از آن فرد شده اید. این توقع در برابر لطفی است که شما انجام داده اید. حال سوال این است که ما در برابر اقیانوسی از برکات الهی که در کلام مقدس او به ما وعده داده شده است چقدر او را شکر میکنیم و تا چه اندازه قدر این برکات را میدانیم؟ البته که خداوند هیچ نیازی به شکر ما ندارد.گاهی آنقدر این برکات برای ما حالت عادی پیدا میکنند که فراموش میشوند و کسی به آنها بهایی نمی دهد. برای درک این موضوع کافیست چند لحظه چشمهای خود را ببندید و تصور کنید که قدرت بینایی ندارید. اکنون به دنبال راهی باشید که بتوانید این حس را به شما بازگرداند. کلام خدا میگوید که شما صاحب تمامی ثروتهای روی زمین هستید. خداوند بخواهید این قدرت را در شما ایجاد کند. چشم خود را باز کنید و اطراف را ببینید.

آیا میدانید برای اینکه حیات شما در هر لحظه ادامه داشته باشد چندین میلیارد سلول، چند صد عضو، هورمون و ژن، چندین کیلومتر رشته عصبی و عضلات مختلف باید بطور صحیح و منظم با هم کار کنند؟

ما که در ازای لطفی کوچک به دیگران انتظار تشکر و قدردانی داریم، در برابر این همه الطاف و برکات الهی چگونه برخورد میکنیم؟ آیا این برکات را در طول روز در ذهن خود مرور میکنیم؟ آیا قدر آنها را میدانیم؟ آیا شده بجای نداشته های خود که همیشه با افسوس و حسرت همراه است، از داشته هایمان یاد کنیم و شکرگزار او باشیم؟ پدری که بی منت و در هر لحظه به ما بهترین را میبخشد؟ آیا میدانید بدون او قدمی نمیتوانید بردارید، صدایی بشنوید، تصویری ببینید، کلامی بگویید یا چیزی را حس کنید؟

تصور کنید فرد متمول و ثروتمندی هستید. یکی از دوستانتان که مدتی است سراغی از شما نگرفته ناگهان آمده و با چاپلوسی و چرب زبانی با شما سخن میگوید و به یکباره چنان مهربان میشود که گویی نسبتی نزدیک با شما دارد. او از مشکلات مالی خود میگوید که اخیراً گرفتار آن شده است. درخواست پول میکند. شما سخاوتمندانه پول را پرداخت میکند و او میرود و دیگر بار سراغی از شما نمیگیرد چون دیگر نیازی به شما ندارد. پیش خود میگویید: "عجب آدمی، هر وقت کارش به من می افتد می آید، مهربان می شود، تقاضا میکند، وقتی نیازش برطرف شد دیگر سراغی نمیگیرد." در این مواقع چه حسی به او پیدا میکنید؟ در ذهنتان چه تصویری شکل میگیرد؟

آیا شما هم فقط زمانی که نیازمند و گرفتار میشوید نزد خدای خود می آورید؟ آیا فقط در این لحظات است که دعا میکنید؟ آیا وقتی در دریای طوفانی در بین امواج خروشان گیر افتاده اید از درون خود او را میخوانید و زمانی که به ساحل نجات شما را رساند همه چیز را فراموش میکنید؟ چقدر خوب است که همیشه و در همه جا برکات ارزشمند او را یاد کنیم و شکرگزار باشیم. در همه زمانها. اگر سراسر عمر خود را به شکرگزاری و خدمت به او مشغول باشیم، جبران کار عظیم مسیح نخواهد شد‏

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)

چرا من مسیحی‌ شدم؟

هر کسی‌ برای ایمان دار شدن به هرچیزی در این دنیا یک اتفاقاتی برایش رخ میدهد یک اتفاق ساده می‌توانذ زندگی‌ شما رو تغییر بدهد من هم مثل تمام کسانی‌ که به روح‌القدس ایمان آوردن واسه من هم یک روزنه از ایمان به وجود اومده .در ایران زندگی‌ کردن من با اتفاقاتی روبرو شد که روح من رو آزار میداد آرامش رو از درون من گرفته به دنبال جای می‌گشتم تا منو تسکین بده با بدی‌های که در حق من شده بود با خوبی‌ جواب بدم همونطور که تو انجیل هم اشاره کرده که به دنبال انتقام نباشید محبت واقعی‌ داشته باشید ،اما چطور میشد که من اون همه بدی‌هایی که در حقم کرده بودند رو فراموش کنم حادثه‌های وحشتناکی‌ که برای هیچکس قابل باور نیست ...آغاز همیشه قشنگ زیبا حتا وقتی‌ مرورش می‌کنم وقتی‌ که ایران بودم اتفاقی‌ با یکی از دوستانم که قبلا اجاره نشینشون بودم رفتیم به جایی که اسمش تلو بود جای که تو اونجا قبلا مسیحی‌ نشین‌ها زندگی‌ میکردن حتا چن تا خونهٔ مسیحی‌ نشین هم اونجا زندگی‌ میکردن انگاری خیلی‌ شون ازون جا رفته بودن ........وقتی‌ که وارد شدم یک صلیب اندازهٔ قد خودم رو دیدم با دوربینم چن تا عکس ازش گرفتم وقتی‌ عکس گرفتنم تموم شد .یک حس عجیب به من دست داد انگار شاد شدم تو پوست خودم نمی‌گنجیدم از مسیح هیچی‌ نمیدونستم جز یکی داستانای ساده از دبستان مدرسه .وقتی‌ رفتم خونه با خودم تو فکر بودم که یکی جای برم که منبأش باشه بیشتر بفهمم اما کلیسا؟ کلیسای تو دسترس من نبود و به خاطر بعضی‌ از احکام شرعی اسلام هم دیگه گفتم سکوت کنم بهتره تا شاید دوستی‌ پیدا کنم که هم محرم باشه هم آشنا با مسیحیت .بعد از این زیاد طول نکشید که اومدم سوئد یک ماه گذشت.خونه خواهرم بودم ،مرفو که یکی‌ از دوستای خواهرم بود اومد و مارو به تولدش دعوت کرد مرفو خودش اهل یونان بود ولی‌ تو استکهلم زندگی‌ میکرد .وقتی‌ توی تولد مسیح بودیم شب کریسمس مرفو به من گفت امشب اگه هر آرزوی داری از مسیح درخواست کنی‌ آرزوت برآورد می‌شه .به من گفت برو جلوی الترا وایسا و دعا‌ کن نمیدونستم الترا چیه.گفتم منظورت چی‌ .واسم ترجمه کردن حرفشو و گفتند صلیب مسیح .من هم رفتم و از الترا مسیح خواستم که از زندگی‌ گذشتم رها بشم نجات پیدا کنم .تا اینکه برای پناهندگی رفتم کمپ یک مدتی‌ تو کمپ گذشت با شرایط جدید در اومدن سخت بود و دشوار اما بهتر از استرس و هر روز خواب سنگسار دیدن تو ایران بود هرچند که کابوسش بازم همرام بود ،روز یکشنبه شد داشتیم تو آشپزخونه صبحانه می‌خوردیم کسایی‌ که قبل تر اونجا بودن و زبان بلد بودن گفتن که یک خانم و آقا اومدن .من هم همین طور نظاره گر‌ بودم با بچه‌ها حرف میزدن من هم از روی کنجکاوی رفتم جلو و می‌خواستم

باهاشون ارتباط برقرار کنم ،به وسیلهٔ یکی از همزبانی اونجا تونستم ازشون بپرسم شما از چه جای اومدین راستش گفتم اگه از جای باشن که بتونیم کمی‌ در مورد وضعیت دور افتاده جا باهاشون حرف بزنم چقدر خوب می‌شه آخه اونجایی‌ که ما زندگی‌ میکردیم واسه یه بسته تخم مرغ خریدن باید یک ساعت تو راه میبودی اما در جواب بهم گفتن از کلیسا اومدن ازم پرسیدن انگلیسی بلدی؟ گفتم نه، گفتن چه زبانی بلدی منم به همون زبانی که می‌خوندیم و می‌نوشتیم رو انتخاب کردم گفتم فارسی .از تو کیفش یه کتاب بهم داد و بهم گفتن اگه دوست دارید میتونی‌ بیای‌ کلیسا .من هم تو مدت اون زمان که تو کمپ بودیم کتاب رو مطالعه کردم یه کتاب ساده که کوچکترین مسائل رو به زبان بچگانه توضیح داده بود خیلی‌ کمک کرد به شناخت من .هفته‌ها و ماه‌ها گذشت به خاطر زمستونو داشتن فرزند و مشکلات خرید بلیت اتوبوس نتونستم به اون کلیسا برم .بعد از این که من رو انتقال به یک شهر قشنگ به اسم سودرهامن دادن و از تو کمپ بودن خلاص شدیم .یک هفته گذشت و من تو راه خونه و خرید جای مقدس و آرام خودم رو که میتونست زندگی‌ من رو تغییر بده رو پیدا کردم .روزایه یکشنبه اونجا میرفتم ،باز مشکلات زبان وجود داشت فارسی زبان نبود اما با تمام حسام مسیح رو احساس می‌کردم .با این وجود یک کتاب انجیل ترجمه شده هم ازشون گرفتم که بیشتر منو راهنمایی میکرد به پخته شدن و دانستن از منبع حیاتی که در ۲۰۱۵ ساله پیش روح‌القدس بهش دمیده شده .وقتی‌ که به جای رسیدم که احساسم و اطلاعاتم و یقینم همه به یک سطح رسیده بود تصمیم گرفتم که مسیحی‌ بشم و از مسئولای کلیسا درخواست کردم ،اونها به من گفتند تنها شما نیستید و کسان دیگری هم هستند همزمان با آنها غسل تعمید میشودید .و بالاخره من بعد از ۴۷ سال دوباره متولد شدم .