official blog of parvaneh sajedpor

۱۳۹۳ خرداد ۷, چهارشنبه

ﻧﺎﻣﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﺍﻧﺴﺎﻧﻬﺎ

ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺻﺒﺢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﯿﺪﺍﺭ
ﺷﺪﯼ،ﻧﮕﺎﻫﺖ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ،ﺍﻣﯿﺪﻭﺍﺭ ﺑﻮﺩﻡ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮﻑ
ﺑﺰﻧﯽ،ﺣﺘﯽ ﭼﻨﺪ ﮐﻠﻤﻪ،ﻧﻈﺮﻡ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺳﯽ ﯾﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﺗﻔﺎﻕ
ﺧﻮﺑﯽ ﮐﻬ ﺪﯾﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺕ ﺍﻓﺘﺎﺩ،ﺍﺯ ﻣﻦ ﺗﺸﮑﺮ ﮐﻨﯽ،ﺍﻣﺎ
ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﻐﻮﻟﯽ،ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﻟﺒﺎﺳﯽ ﮐﻪ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﺳﺘﯽ ﺑﭙﻮﺷﯽ،ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺍﺷﺘﯽ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﻑ ﻭ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ
ﻣﯽ ﺩﻭﯾﺪﯼ ﺗﺎ ﺣﺎﺿﺮﺷﻮﯼ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﭼﻨﺪ ﺩﻗﯿﻘﻪ ﺍﯼ
ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﯽ : " ﺳﻼﻡ " ، ﺍﻣﺎ ﺗﻮ
ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺑﻮﺩﯼ،ﯾﮏ ﺑﺎﺭ
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺕ ﯾﮏ ﺭﺑﻊ, ﮐﺎﺭﯼ ﻧﺪﺍﺷﺘﯽ ﺟﺰ ﺁﻧﮑﻪ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ
ﺻﻨﺪﻟﯽ ﺑﻨﺸﯿﻨﯽ،ﺑﻌﺪ ﺩﯾﺪﻣﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺟﺎ ﭘﺮﯾﺪﯼ،ﺧﯿﺎﻝ ﮐﺮﺩﻡ
ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﭼﯿﺰﯼ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﯽ، ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﻪ ﻃﺮﻑ ﺗﻠﻔﻦ
ﺩﻭﯾﺪﯼ ﻭﺩﺭ ﻋﻮﺽ ﺑﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺗﻠﻔﻦ ﮐﺮﺩﯼ ﺗﺎ ﺍﺯ ﺁﺧﺮﯾﻦ
ﺷﺎﯾﻌﺎﺕ ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﻮﯼ . ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﻣﻨﺘﻈﺮﺕ ﺑﻮﺩﻡ،ﺑﺎ
ﺁﻥ ﻫﻤﻪ ﮐﺎﺭﻫﺎﯼ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺍﺻﻼً ﻭﻗﺖ
ﻧﺪﺍﺷﺘﯽ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺣﺮﻓﺒﺰﻧﯼ ﻤﺘﻮﺟﻪ ﺷﺪﻡ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺭ ﻫﯽ ﺩﻭﺭ ﻭ
ﺑﺮﺕ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ،ﺷﺎﯾﺪﭼﻮﻥ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪﯼ،ﺳﺮﺕ
ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﻣﻦ ﺧﻢ ﻧﮑﺮﺩﯼ !!! ﺗﻮ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺭﻓﺘﯽ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﯽ
ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﻨﻮﺯﺧﯿﻠﯽ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﺩﺍﺭﯼ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻥ ﭼﻨﺪ ﮐﺎﺭ،ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺭﺍ ﺭﻭﺷﻦ ﮐﺮﺩﯼ، ﺗﻮ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﺪﺕ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﺟﻠﻮﯼ ﺁﻥ ﻣﯽ
ﮔﺬﺭﺍﻧﯽ،ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﻓﮑﺮ ﻧمیکنی ﻭ ﻓﻘﻂ
ﺍﺯﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﻟﺬﺕ ﻣﯽ ﺑﺮﯼ،ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺻﺒﻮﺭﺍﻧﻪ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﺗﺮﺍ
ﮐﺸﯿﺪﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺩﺭﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺗﻠﻮﯾﺰﯾﻮﻥ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯼ،ﺷﺎﻡ
ﺧﻮﺭﺩﯼ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﻦ ﺻﺤﺒﺘﯽ ﻧﮑﺮﺩﯼ !!! ﻣﻮﻗﻊ ﺧﻮﺍﺏ،ﻓﮑﺮ
ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﯼ،ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻋﻀﺎﯼ
ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺕ ﺷﺐ ﺑﺧﯿﺮ ﮔﻔﺘﯽ، ﺑﻪ ﺭﺧﺘﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﯽ ﻭﻓﻮﺭﺍً
ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﯽ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﭼﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺷﺐ ﺑﺧﯿﺮ
ﻧﮕﻔﺘﯽ،ﺍﻣﺎ ﺍﺷﮑﺎﻟﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﺁﺧﺮ ﻣﮕﺮ ﺻﺒﺢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﻼﻡ
ﮐﺮﺩﯼ؟ ! ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺭﻓﺘﯽ،ﺻﻮﺭﺗﺖ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺧﺴﺘﻪ
ﺗﮑﺮﺍﺭ ﯾﮑﻨﻮﺍﺧﺘﯽ ﻫﺎﯼ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺑﻮﺩ، ﺭﺍ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻟﻤﺲ
ﮐﺮﺩﻡ،ﭼﻘﺪﺭ ﻣﺸﺘﺎﻗﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﯾﻡ، ﭽﻄﻮﺭ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ
ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮ ﻭ ﻣﻔﯿﺪﺗﺮ ﺭﺍ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﻨﯽ ... ﺍﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﺘﻮﺟﻪ
ﻧﺸﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺁﻣﺎﺩﻩ
ﺍﻡ، ﻣﻦ ﺻﺒﻮﺭﻡ،ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺁﻧﭽﻪ ﺗﻮ ﻓﮑﺮﺵ ﺭﺍ میکنی ﻣﻦ ﺁﻧﻘﺪﺭﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﻨﺘﻈﺮﺕ ﻫﺴﺘﻢ،
ﻣﻨﺘﻈﺮ ﯾﮏ ﺳﺮﺗﮑﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ، ﯾﮏ ﺩﻋﺎ، ﯾﮏ ﻓﮑﺮ ﯾﺎﮔﻮﺷﻬﺎﯼ ﺍﺯ
ﻗﻠﺒﺖ ﮐﻪ بسوی ﻣﻦ ﺁﯾﺪ،ﺧﯿﻠﯽ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﮑﺎﻟﻤﻪ
ﺍﯼ ﯾﮑﻄﺮﻓﻪ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ، ﺧﻮﺏ، ﻣﻦ ﺑﺎﺯ هم ﺴﺮﺍﺳﺮ ﭘﺮ
ﺍﺯﻋﺸﻖ ﻣﻨﺘﻈﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩ، ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺁﻧﮑﻪ ﺷﺎﯾﺪ ﻓﺮﺩﺍﮐﻤﯽ
ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻭﻗﺖ ﺑﺪﻫﯽ ! ﺁﯾﺎ ﻭﻗﺖ ﺩﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﻧﺎﻣﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ
ﺩﯾﮕﺮ ﻋﺰﯾﺰﺍﻧﻢ ﺑﻔﺮﺳﺘﯽ؟ﺍﮔﺮ ﻧﻪ، ﻋﯿﺒﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ،ﻣﻦ ﻣﯽ ﻓﻬﻤﻢ ﻭ
ﺳﻌﯽ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺭﺍﻩ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺑﯿﺎﺑﻢ،ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺳﺖ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ
ﮐﺸﯿﺪ ...ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ،ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺑﯽ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ. ....

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

اشتراک در: نظرات پیام (Atom)

چرا من مسیحی‌ شدم؟

هر کسی‌ برای ایمان دار شدن به هرچیزی در این دنیا یک اتفاقاتی برایش رخ میدهد یک اتفاق ساده می‌توانذ زندگی‌ شما رو تغییر بدهد من هم مثل تمام کسانی‌ که به روح‌القدس ایمان آوردن واسه من هم یک روزنه از ایمان به وجود اومده .در ایران زندگی‌ کردن من با اتفاقاتی روبرو شد که روح من رو آزار میداد آرامش رو از درون من گرفته به دنبال جای می‌گشتم تا منو تسکین بده با بدی‌های که در حق من شده بود با خوبی‌ جواب بدم همونطور که تو انجیل هم اشاره کرده که به دنبال انتقام نباشید محبت واقعی‌ داشته باشید ،اما چطور میشد که من اون همه بدی‌هایی که در حقم کرده بودند رو فراموش کنم حادثه‌های وحشتناکی‌ که برای هیچکس قابل باور نیست ...آغاز همیشه قشنگ زیبا حتا وقتی‌ مرورش می‌کنم وقتی‌ که ایران بودم اتفاقی‌ با یکی از دوستانم که قبلا اجاره نشینشون بودم رفتیم به جایی که اسمش تلو بود جای که تو اونجا قبلا مسیحی‌ نشین‌ها زندگی‌ میکردن حتا چن تا خونهٔ مسیحی‌ نشین هم اونجا زندگی‌ میکردن انگاری خیلی‌ شون ازون جا رفته بودن ........وقتی‌ که وارد شدم یک صلیب اندازهٔ قد خودم رو دیدم با دوربینم چن تا عکس ازش گرفتم وقتی‌ عکس گرفتنم تموم شد .یک حس عجیب به من دست داد انگار شاد شدم تو پوست خودم نمی‌گنجیدم از مسیح هیچی‌ نمیدونستم جز یکی داستانای ساده از دبستان مدرسه .وقتی‌ رفتم خونه با خودم تو فکر بودم که یکی جای برم که منبأش باشه بیشتر بفهمم اما کلیسا؟ کلیسای تو دسترس من نبود و به خاطر بعضی‌ از احکام شرعی اسلام هم دیگه گفتم سکوت کنم بهتره تا شاید دوستی‌ پیدا کنم که هم محرم باشه هم آشنا با مسیحیت .بعد از این زیاد طول نکشید که اومدم سوئد یک ماه گذشت.خونه خواهرم بودم ،مرفو که یکی‌ از دوستای خواهرم بود اومد و مارو به تولدش دعوت کرد مرفو خودش اهل یونان بود ولی‌ تو استکهلم زندگی‌ میکرد .وقتی‌ توی تولد مسیح بودیم شب کریسمس مرفو به من گفت امشب اگه هر آرزوی داری از مسیح درخواست کنی‌ آرزوت برآورد می‌شه .به من گفت برو جلوی الترا وایسا و دعا‌ کن نمیدونستم الترا چیه.گفتم منظورت چی‌ .واسم ترجمه کردن حرفشو و گفتند صلیب مسیح .من هم رفتم و از الترا مسیح خواستم که از زندگی‌ گذشتم رها بشم نجات پیدا کنم .تا اینکه برای پناهندگی رفتم کمپ یک مدتی‌ تو کمپ گذشت با شرایط جدید در اومدن سخت بود و دشوار اما بهتر از استرس و هر روز خواب سنگسار دیدن تو ایران بود هرچند که کابوسش بازم همرام بود ،روز یکشنبه شد داشتیم تو آشپزخونه صبحانه می‌خوردیم کسایی‌ که قبل تر اونجا بودن و زبان بلد بودن گفتن که یک خانم و آقا اومدن .من هم همین طور نظاره گر‌ بودم با بچه‌ها حرف میزدن من هم از روی کنجکاوی رفتم جلو و می‌خواستم

باهاشون ارتباط برقرار کنم ،به وسیلهٔ یکی از همزبانی اونجا تونستم ازشون بپرسم شما از چه جای اومدین راستش گفتم اگه از جای باشن که بتونیم کمی‌ در مورد وضعیت دور افتاده جا باهاشون حرف بزنم چقدر خوب می‌شه آخه اونجایی‌ که ما زندگی‌ میکردیم واسه یه بسته تخم مرغ خریدن باید یک ساعت تو راه میبودی اما در جواب بهم گفتن از کلیسا اومدن ازم پرسیدن انگلیسی بلدی؟ گفتم نه، گفتن چه زبانی بلدی منم به همون زبانی که می‌خوندیم و می‌نوشتیم رو انتخاب کردم گفتم فارسی .از تو کیفش یه کتاب بهم داد و بهم گفتن اگه دوست دارید میتونی‌ بیای‌ کلیسا .من هم تو مدت اون زمان که تو کمپ بودیم کتاب رو مطالعه کردم یه کتاب ساده که کوچکترین مسائل رو به زبان بچگانه توضیح داده بود خیلی‌ کمک کرد به شناخت من .هفته‌ها و ماه‌ها گذشت به خاطر زمستونو داشتن فرزند و مشکلات خرید بلیت اتوبوس نتونستم به اون کلیسا برم .بعد از این که من رو انتقال به یک شهر قشنگ به اسم سودرهامن دادن و از تو کمپ بودن خلاص شدیم .یک هفته گذشت و من تو راه خونه و خرید جای مقدس و آرام خودم رو که میتونست زندگی‌ من رو تغییر بده رو پیدا کردم .روزایه یکشنبه اونجا میرفتم ،باز مشکلات زبان وجود داشت فارسی زبان نبود اما با تمام حسام مسیح رو احساس می‌کردم .با این وجود یک کتاب انجیل ترجمه شده هم ازشون گرفتم که بیشتر منو راهنمایی میکرد به پخته شدن و دانستن از منبع حیاتی که در ۲۰۱۵ ساله پیش روح‌القدس بهش دمیده شده .وقتی‌ که به جای رسیدم که احساسم و اطلاعاتم و یقینم همه به یک سطح رسیده بود تصمیم گرفتم که مسیحی‌ بشم و از مسئولای کلیسا درخواست کردم ،اونها به من گفتند تنها شما نیستید و کسان دیگری هم هستند همزمان با آنها غسل تعمید میشودید .و بالاخره من بعد از ۴۷ سال دوباره متولد شدم .