۳- بی‌گناه بودن مسیح عجیب بود 
چه بسا مردمان خوبی در این دنیا زندگی کرده اند، ولی می بینیم که به هر اندازه که این‌ها مقدس بوده اند، به همان قدر به کثرت و قباحت گناهان خود پی برده و از خدا طلب آمرزش می کردند. لیکن عیسی مسیح توبه و طلب بخشش نکرد، زیرا حتی یک گناه به زندگانی پاک او راه نیافت و هیچ یک از احکام الهی را زیر پا نگذاشت. او روزی به دشمنان خود گفت: " کدام یک از شما می تواند حتی یک گناه به من نسبت دهد؟"( یوحنا فصل ۸ آیه ۴۶). 
شاگردان مسیح راجع به او نوشته اند: "هرگز از او گناهی‌ سر نزد، و دروغی‌ از دهان‌ او بیرون‌ نیامد. وقتی‌ به‌ او ناسزا می‌گفتند، پاسخی‌ نمی‌داد؛ و زمانی‌ که‌ او را عذاب‌ می‌دادند، تهدید به‌ انتقام‌ نمی‌کرد، ........ پاک و بی عیب و بی گناه و از گناهکاران جدا شده". ( اول پطرس فصل ۲ آیه ۲۲ و ۲۳، عبرانیان فصل ۷ آیه ۲۶).
آیا عجیب نیست که در این دنیای شریر منحصرا یک نفر ظاهر شده که ابدا احتیاجی به توبه و بخشش نداشته است؟

۴- محبت مسیح نسبت به گناهکاران عجیب بود

اشخاص نیکو طبعا از بدی متنفرند و هر شخص پاک از ناپاکی منزجر می باشد.

بدیهی است که عیسی مسیح که پاک و از هرگونه گناه مبری بود، طبعا از گناه نفرت داشت. بدین جهت شاید تصور کنیم که لازم بود مسیح خود را از گناهکاران نیز دور نگه دارد. ولی بالعکس به جای این که خود را از گناهکاران جدا کند، با آنان معاشرت کرده، غذا می خورد و راجع به محبت خدا با ایشان صحبت می کرد و هنگامی که توبه می کردند با آغوش باز آنها را می پذیرفت و می فرمود: "من نیامده‌ام تا عادلان را، بلکه تا گناهکاران را به توبه دعوت کنم". از این لحاظ بود که دشمنانش وی را "دوست گناهکاران" نامیدند.

آیا چیز عجیبی نیست که آن کسی که گناهکاران را از هر شخص دیگر بیشتر محبت می نمود، همان است که از همه پاکتر بود؟