۴- محبت مسیح نسبت به گناهکاران عجیب بود

اشخاص نیکو طبعا از بدی متنفرند و هر شخص پاک از ناپاکی منزجر می باشد.

بدیهی است که عیسی مسیح که پاک و از هرگونه گناه مبری بود، طبعا از گناه نفرت داشت. بدین جهت شاید تصور کنیم که لازم بود مسیح خود را از گناهکاران نیز دور نگه دارد. ولی بالعکس به جای این که خود را از گناهکاران جدا کند، با آنان معاشرت کرده، غذا می خورد و راجع به محبت خدا با ایشان صحبت می کرد و هنگامی که توبه می کردند با آغوش باز آنها را می پذیرفت و می فرمود: "من نیامده‌ام تا عادلان را، بلکه تا گناهکاران را به توبه دعوت کنم". از این لحاظ بود که دشمنانش وی را "دوست گناهکاران" نامیدند.

آیا چیز عجیبی نیست که آن کسی که گناهکاران را از هر شخص دیگر بیشتر محبت می نمود، همان است که از همه پاکتر بود؟