زیرا بسبب فیض خداست که شما از راه ایمان ( ایمان به مسیح)نجات یافته اید و این کار شما نیست بلکه بخشش خداست."
( افسسیان 2 : 8 )

کتاب مقدس: مزامیر :باب 103:ابات2-3-4
ای جان من خداوند را ستایش کن و تمام مهربانیهای او را فراموش مکن.!
او تمام گناهانم را می امرزد و همه مرضهایم را شفا می بخشد.
جان مرا از مرگ می رهاند و با محبت و رحمت خود مرا برکت می دهد. امین

ای برادران، اگر کسی به گناه گرفتار شود، شما که روحانی هستید او را با ملایمت به راه راست باز گردانید.
در عین حال ، به هوش باش که خود نیز در وسوسه نیفتی.

ای منجی عالم /جلال بر نام تو عیسی ناصری

فوریه 27

ملامت ، شکایت و دلسوزی به حال خود تجربه مسیحی را نابود می سازد. و از سویی دیگر دشواری و شدت وقایع در زندگی مسیحی باعث افزایش ظرفیت ما می شود ، این ظرفیت جدید باید با روح القدس پر شود که شادی را به همراه دارد. مسیحیان غرغرو و افسرده هرگز بهدنیا نشان نمی دهند که عیسی قیام کرده است! به عنوان مثال باید خاطر نشان کرد که یک زیردریایی هر چه بیشتر به عمق دریا فرو رود به همان اندازه باید مقاومت آن در برابر فشار بیشتر باشد و حال روح خدا می تواند فشار موجود در انسانیت باطنی ما را تنظیم نماید.

(بله گفتن به خدا)

وظیفه ما در نه گفتن به نفس خود که همان انکار نفس است خلاصه نمی شود.
در همان حال که به نفس خود نه می گوییم به خدا باید بله بگوییم و بر دوش گرفتن صلیب چیزی جز این نیست. بعضی طوری موضوع حمل صلیب را مطرح می سازند که انگار مفهومی جز رضا دادن به قضا ندارند. اما به هیچ وجه چنین نیست. بسیاری چیزها است که چاره ای جز سوختن و ساختن با آنها وجود ندارد از جمله نقص عضو ، پایه ضعیف درسی ، شوهر دایم الخمر و زن اسراف کار. مردم گاه چنین مشکلات چاره ناپذیری را "صلیب خود" می خوانند حال انکه این چیزها صلیب نیستند بلکه فقط محدودیت ها و آزمایش هایی هستند که راه گریزی از آنها نیست. صلیب های واقعی در عرصه اراده ظهور می یابند و حمل آنها مستلزم به جا آوردن اراده عیسی است.
"حمل صلیب شامل دعا و مطالعه کتاب مقدس است. باید به جای پرداختن به سرگرمی های دیگری که به طبع انسانی ما خوش می آیند به دعا و خواندن کلام وقت بدهیم و در این کار مداومت داشته باشیم.
به علاوه حمل صلیب شامل مواردی است که مسیح در متی 25: 31- 46 از آنها نام برد یعنی غذا دادن به گرسنگان ، آب دادن به تشنگان ، پوشاندن برهنگان ، مراقبت از بیماران و رفتن به ملاقات زندانیان. حمل صلیب شامل شهادت دادن نیز است و به این معنی است که آرامش خود را فدای آسایش کسانی که خدا به ما می بخشد سازیم. اساسا حمل صلیب به این معنی است که مواهب و خصایلی را که خدا به ما بخشیده است بپذیریم و همان ها را به شکل عبادت مقبول (رومیان 12: 1) به او بازگردانیم.

(اهمیت روزه)
یکی از نمونه های زیبای روزه در عهدعتیق حنا می باشد (اول سموئیل 1: 5- 8) نازایی او را به روزه کشاند ، محصول روزه و دعای او سموئیل بود که اولین و شاید بزرگترین نبی اسرائیل به شمار می رود. اگر یکی از مقدسین عهدعتیق روزه گرفت که شاید فرزندانی داشته باشد. چقدر بیشتر مقدسین عهدجدید باید روزه بگیرند که فرزندانی روحانی در خانواده خدا تولد یابند.

چقدر در زندگی شکرگزار هستید؟ / کشیش الناتان باغستانی /

شاید در نگاه اول شمارش برکاتی که از طرف خداوند به ما انسانها اهدا شده است به نظر کاری ناممکن باشد، اما حداقل میتوان درک کرد که این برکات بسیار پربها و باارزش هستند حتماً برای شما اتفاق افتاده

که به فردی کمکی حتی کوچک کرده اید و در ازای این عمل سر تا پا منتظر تشکر و قدردانی از آن فرد شده اید. این توقع در برابر لطفی است که شما انجام داده اید. حال سوال این است که ما در برابر اقیانوسی از برکات الهی که در کلام مقدس او به ما وعده داده شده است چقدر او را شکر میکنیم و تا چه اندازه قدر این برکات را میدانیم؟ البته که خداوند هیچ نیازی به شکر ما ندارد.گاهی آنقدر این برکات برای ما حالت عادی پیدا میکنند که فراموش میشوند و کسی به آنها بهایی نمی دهد. برای درک این موضوع کافیست چند لحظه چشمهای خود را ببندید و تصور کنید که قدرت بینایی ندارید. اکنون به دنبال راهی باشید که بتوانید این حس را به شما بازگرداند. کلام خدا میگوید که شما صاحب تمامی ثروتهای روی زمین هستید. خداوند بخواهید این قدرت را در شما ایجاد کند. چشم خود را باز کنید و اطراف را ببینید.

آیا میدانید برای اینکه حیات شما در هر لحظه ادامه داشته باشد چندین میلیارد سلول، چند صد عضو، هورمون و ژن، چندین کیلومتر رشته عصبی و عضلات مختلف باید بطور صحیح و منظم با هم کار کنند؟

ما که در ازای لطفی کوچک به دیگران انتظار تشکر و قدردانی داریم، در برابر این همه الطاف و برکات الهی چگونه برخورد میکنیم؟ آیا این برکات را در طول روز در ذهن خود مرور میکنیم؟ آیا قدر آنها را میدانیم؟ آیا شده بجای نداشته های خود که همیشه با افسوس و حسرت همراه است، از داشته هایمان یاد کنیم و شکرگزار او باشیم؟ پدری که بی منت و در هر لحظه به ما بهترین را میبخشد؟ آیا میدانید بدون او قدمی نمیتوانید بردارید، صدایی بشنوید، تصویری ببینید، کلامی بگویید یا چیزی را حس کنید؟

تصور کنید فرد متمول و ثروتمندی هستید. یکی از دوستانتان که مدتی است سراغی از شما نگرفته ناگهان آمده و با چاپلوسی و چرب زبانی با شما سخن میگوید و به یکباره چنان مهربان میشود که گویی نسبتی نزدیک با شما دارد. او از مشکلات مالی خود میگوید که اخیراً گرفتار آن شده است. درخواست پول میکند. شما سخاوتمندانه پول را پرداخت میکند و او میرود و دیگر بار سراغی از شما نمیگیرد چون دیگر نیازی به شما ندارد. پیش خود میگویید: "عجب آدمی، هر وقت کارش به من می افتد می آید، مهربان می شود، تقاضا میکند، وقتی نیازش برطرف شد دیگر سراغی نمیگیرد." در این مواقع چه حسی به او پیدا میکنید؟ در ذهنتان چه تصویری شکل میگیرد؟

آیا شما هم فقط زمانی که نیازمند و گرفتار میشوید نزد خدای خود می آورید؟ آیا فقط در این لحظات است که دعا میکنید؟ آیا وقتی در دریای طوفانی در بین امواج خروشان گیر افتاده اید از درون خود او را میخوانید و زمانی که به ساحل نجات شما را رساند همه چیز را فراموش میکنید؟ چقدر خوب است که همیشه و در همه جا برکات ارزشمند او را یاد کنیم و شکرگزار باشیم. در همه زمانها. اگر سراسر عمر خود را به شکرگزاری و خدمت به او مشغول باشیم، جبران کار عظیم مسیح نخواهد شد

در نبرد نیکوی ایمان پیکار کن و بدست آور آن تاجی که برای تو فراهم شده است.
در راه خداوند قدم بردار و فریفته چیزهای ظاهری دنیا نشو و به توانایی های خود تکیه مکن بلکه به او که در آسمان و بر هر چیزی برتر و تواناست نگاه کن و توکل داشته باش.