official blog of parvaneh sajedpor

۱۳۹۲ بهمن ۶, یکشنبه

اعیاد همگی مؤید آنند که امری تازه در شرف رخدادست. گویی جهان کهنه رخ برمی‌‌بندد و دنیایی تازه آغاز می‌‌شود. به دیگر سخن، زندگی روایت تجربۀ امور نو است. حیاتی که عاری از این تجارب باشد به مرور دچار کرختی و گرانباری می‌‌شود. در چنین لحظاتی اعیاد همچون انبیایی عمل می‌‌کنند که به ما وعدۀ فضایی نو و رهایی از کهنه‌‌گی‌‌های خسته‌‌کننده می‌‌دهند. اعیاد یادآور آنند که آنچه اکنون تجربه می‌‌کنیم بخش کوچکی از حیات پرشکوه آینده است، حیاتی که خداوند به‌‌عنوان سرچشمۀ آن برای‌‌مان تدارک دیده است.

مریم مجدلیه در روز یکشنبه بر سر قبر مسیح می‌‌رود تا آداب و مناسک مربوط به شخص متوفی را به‌‌جا آرد. برای او حقیقتی جز آنچه می‌‌دید وجود نداشت. قبری که نظاره می‌‌کرد نماد مرگ همۀ آرزوهایش بود. سربازان پاسدار قبر، معرف قدرت‌‌نمایی امپراطوری روم در همۀ ابعاد حیات بودند. هیچ چیز تغییر نکرده بود و مریم که زمانی امیدی به خلق تازگی داشت، فریادهای کَرکنندۀ کهنه‌‌گی و ناامیدی را در اعماق وجودش می‌‌شنید. از این رو می‌‌گریست برای خود، برای قوم خود، برای خدای خود و برای جهان غرق در کهنه‌‌گی مرگ.

اما در بطن تمامی این کهنه‌‌گی‌‌ها، صدایی او را مخاطب قرار داد. صدایی که به‌‌تدریج برایش آشناتر شد. صدایی که مؤید آغاز جهانی تازه بود. صدایی که نویددهندۀ رستاخیز آفرینش بود و بدین‌‌سان شادی امید جایگزین غم جانکاهش شد. رستاخیز مسیح ضامن خلق جهانی نوین بود که با خود همه چیز و همه کس را قیام می‌‌داد.

امروز نیز بسیاری همچون مریم در جوار قبر آرزوهای از دست‌‌رفتۀ خود گریانند. تاریخ گواه آن است که اشک از دیدگان بشر هرگز رخت برنبسته است. بلفاست، بوسنی، جنوب افریقا، سودان، عراق و شمار بسیار دیگر همگی تأییدی بر حاکمیت تراژدی و ظلم بر حیات انسانند. اما رستاخیز مسیح آغاز وضعیتی تازه، جهانی نوین و انسان جدید است. رستاخیز عید پاک کردن اشک‌‌هاست. رستاخیز یقین پایان جهان کهنه و غرق فساد است. مسیح گفت: «کلیدهای مرگ و جهان مردگان در دست من است» (مکاشفه ۱:‏۱۷‏-‏‏‏‏۱۸). آنچه از دست رفته، او که از دست رفته، هر عرصه از زندگی‌‌مان که مغلوب اشک و غم و حس تقصیر است در پس در بسته‌‌ای قرار دارد، مسیح کلیدش را در دست دارد.

خداوند عطا کند که عید پیش رو یادآور حقیقت پاک شدن اشک‌‌ها باشد. حقیقتی که از پاک شدن اشک امروزمان آغاز و تا به ابدیت ادامه می‌‌یابد. حقیقتی که پاک کردن اشک را خدمتی معرفی می‌‌کند که خداوند ما را در پرتو رستاخیز مسیح به آن فرا خوانده است (مکاشفه ۲۱:‏۱‏-‏‏‏‏۵).

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

چرا من مسیحی‌ شدم؟

هر کسی‌ برای ایمان دار شدن به هرچیزی در این دنیا یک اتفاقاتی برایش رخ میدهد یک اتفاق ساده می‌توانذ زندگی‌ شما رو تغییر بدهد من هم مثل تمام کسانی‌ که به روح‌القدس ایمان آوردن واسه من هم یک روزنه از ایمان به وجود اومده .در ایران زندگی‌ کردن من با اتفاقاتی روبرو شد که روح من رو آزار میداد آرامش رو از درون من گرفته به دنبال جای می‌گشتم تا منو تسکین بده با بدی‌های که در حق من شده بود با خوبی‌ جواب بدم همونطور که تو انجیل هم اشاره کرده که به دنبال انتقام نباشید محبت واقعی‌ داشته باشید ،اما چطور میشد که من اون همه بدی‌هایی که در حقم کرده بودند رو فراموش کنم حادثه‌های وحشتناکی‌ که برای هیچکس قابل باور نیست ...آغاز همیشه قشنگ زیبا حتا وقتی‌ مرورش می‌کنم وقتی‌ که ایران بودم اتفاقی‌ با یکی از دوستانم که قبلا اجاره نشینشون بودم رفتیم به جایی که اسمش تلو بود جای که تو اونجا قبلا مسیحی‌ نشین‌ها زندگی‌ میکردن حتا چن تا خونهٔ مسیحی‌ نشین هم اونجا زندگی‌ میکردن انگاری خیلی‌ شون ازون جا رفته بودن ........وقتی‌ که وارد شدم یک صلیب اندازهٔ قد خودم رو دیدم با دوربینم چن تا عکس ازش گرفتم وقتی‌ عکس گرفتنم تموم شد .یک حس عجیب به من دست داد انگار شاد شدم تو پوست خودم نمی‌گنجیدم از مسیح هیچی‌ نمیدونستم جز یکی داستانای ساده از دبستان مدرسه .وقتی‌ رفتم خونه با خودم تو فکر بودم که یکی جای برم که منبأش باشه بیشتر بفهمم اما کلیسا؟ کلیسای تو دسترس من نبود و به خاطر بعضی‌ از احکام شرعی اسلام هم دیگه گفتم سکوت کنم بهتره تا شاید دوستی‌ پیدا کنم که هم محرم باشه هم آشنا با مسیحیت .بعد از این زیاد طول نکشید که اومدم سوئد یک ماه گذشت.خونه خواهرم بودم ،مرفو که یکی‌ از دوستای خواهرم بود اومد و مارو به تولدش دعوت کرد مرفو خودش اهل یونان بود ولی‌ تو استکهلم زندگی‌ میکرد .وقتی‌ توی تولد مسیح بودیم شب کریسمس مرفو به من گفت امشب اگه هر آرزوی داری از مسیح درخواست کنی‌ آرزوت برآورد می‌شه .به من گفت برو جلوی الترا وایسا و دعا‌ کن نمیدونستم الترا چیه.گفتم منظورت چی‌ .واسم ترجمه کردن حرفشو و گفتند صلیب مسیح .من هم رفتم و از الترا مسیح خواستم که از زندگی‌ گذشتم رها بشم نجات پیدا کنم .تا اینکه برای پناهندگی رفتم کمپ یک مدتی‌ تو کمپ گذشت با شرایط جدید در اومدن سخت بود و دشوار اما بهتر از استرس و هر روز خواب سنگسار دیدن تو ایران بود هرچند که کابوسش بازم همرام بود ،روز یکشنبه شد داشتیم تو آشپزخونه صبحانه می‌خوردیم کسایی‌ که قبل تر اونجا بودن و زبان بلد بودن گفتن که یک خانم و آقا اومدن .من هم همین طور نظاره گر‌ بودم با بچه‌ها حرف میزدن من هم از روی کنجکاوی رفتم جلو و می‌خواستم

باهاشون ارتباط برقرار کنم ،به وسیلهٔ یکی از همزبانی اونجا تونستم ازشون بپرسم شما از چه جای اومدین راستش گفتم اگه از جای باشن که بتونیم کمی‌ در مورد وضعیت دور افتاده جا باهاشون حرف بزنم چقدر خوب می‌شه آخه اونجایی‌ که ما زندگی‌ میکردیم واسه یه بسته تخم مرغ خریدن باید یک ساعت تو راه میبودی اما در جواب بهم گفتن از کلیسا اومدن ازم پرسیدن انگلیسی بلدی؟ گفتم نه، گفتن چه زبانی بلدی منم به همون زبانی که می‌خوندیم و می‌نوشتیم رو انتخاب کردم گفتم فارسی .از تو کیفش یه کتاب بهم داد و بهم گفتن اگه دوست دارید میتونی‌ بیای‌ کلیسا .من هم تو مدت اون زمان که تو کمپ بودیم کتاب رو مطالعه کردم یه کتاب ساده که کوچکترین مسائل رو به زبان بچگانه توضیح داده بود خیلی‌ کمک کرد به شناخت من .هفته‌ها و ماه‌ها گذشت به خاطر زمستونو داشتن فرزند و مشکلات خرید بلیت اتوبوس نتونستم به اون کلیسا برم .بعد از این که من رو انتقال به یک شهر قشنگ به اسم سودرهامن دادن و از تو کمپ بودن خلاص شدیم .یک هفته گذشت و من تو راه خونه و خرید جای مقدس و آرام خودم رو که میتونست زندگی‌ من رو تغییر بده رو پیدا کردم .روزایه یکشنبه اونجا میرفتم ،باز مشکلات زبان وجود داشت فارسی زبان نبود اما با تمام حسام مسیح رو احساس می‌کردم .با این وجود یک کتاب انجیل ترجمه شده هم ازشون گرفتم که بیشتر منو راهنمایی میکرد به پخته شدن و دانستن از منبع حیاتی که در ۲۰۱۵ ساله پیش روح‌القدس بهش دمیده شده .وقتی‌ که به جای رسیدم که احساسم و اطلاعاتم و یقینم همه به یک سطح رسیده بود تصمیم گرفتم که مسیحی‌ بشم و از مسئولای کلیسا درخواست کردم ،اونها به من گفتند تنها شما نیستید و کسان دیگری هم هستند همزمان با آنها غسل تعمید میشودید .و بالاخره من بعد از ۴۷ سال دوباره متولد شدم .