۱۳۹۳ مرداد ۱۰, جمعه

زبان همچون زبانه آتش است، لبریز از شرارت می باشد و تمام بدن را زهرآلود می کند، آتشی است که از جهنم می آید و می تواندتمام زندگی را به نابودی بکشد. انسان توانسته است هرگونه حیوان وحشی، پرنده، خزنده و جاندار دریایی را رام کند، و بعد از ایننیز رام خواهد کرد. اما هیچ انسانی نمی تواند زبان را رام کند. زبان همچون مار سمی، همیشه آماده است تا زهر کشنده خود رابیرون بریزد. با آن، لحظهای پدر آسمانی مان خدا را شکر میکنیم و لحظهای دیگر مردم را که شبیه خدا آفریده شده اند، نفرین می کنیم. از دهانمان هم برکت جاری می شود، هم لعنت.
عزیزان، نباید چنین باشد. آیا امکاندارد از یک چشمه، ابتدا آب شیرین بجوشد و بعد آب شور؟ ( یعقوب ۳ : ۶ – ۱۱ )

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر